ERVARINGEN VAN CLIENTEN

Robbert

op 20-08-2010
Als kind speelde ik al graag alleen.  En op het schoolplein keek ik hoe andere kinderen speelden – meestal deed ik niet mee. Ik was bang dat ik niet zo goed kon knikkeren of voetballen als de rest. Bangheid of angst kwam in allerlei vormen terug: onzekerheid, angst dat ik niet mee kon komen als de leraar ons iets nieuws ging leren, angst om er niet bij te horen, angst voor pijn op de wekelijkse judoles, angst dat oudere kinderen van de andere school me in elkaar zouden slaan. Mijn ouders probeerden me gerust te stellen. Ze zeiden dat het allemaal wel meeviel. En dat er niets was om echt bang voor te zijn. Maar ik bleef bang. Dus op den duur vroeg ik mijn ouders niet meer om hulp. Ik ging liever lezen op mijn kamer. Toen ik ongeveer 17 was rookte ik mijn eerste joint en was ik elk weekend dronken met mijn vrienden. Ik merkte dat mijn angsten verdwenen. Ik kon alles relativeren en voelde geen stress meer. Ik durfde in de disco zelfs op meisjes af te stappen. Ik had voor het eerst het gevoel dat ik echt meedeed met de anderen. Toen ik op mijn 19e op kamers ging wonen ging ik veel meer blowen en drinken. Ook slikte ik elk weekend XTC. Toen volgden 20 jaar van mislukte studies, burnouts op het werk, mislukte relaties, een vlucht in eenvoudiger werk. En een letterlijke vlucht naar Australië. Daar stopte ik met blowen, maar ik dronk des te meer. Langzamerhand raakte ik mijn vrienden kwijt en nodigde mijn familie me niet meer uit voor verjaardagen. Blowen en drinken deed ik alleen nog thuis, in mijn eentje. Altijd was ik bezig met mijn problemen, dacht ik. Op den duur had ik een officieel vastgestelde depressie en kreeg ik antidepressiva. En ik had het voor mij geschikte vak gevonden (ik studeer om leraar te worden op een basisschool). En een vriendin had ik inmiddels ook. Ik dacht dat ik nu zou ophouden met blowen en drinken. Maar dat was niet zo. In juni ging het ook op mijn opleiding fout. Toen had ik mijn dieptepunt bereikt: ik wist dat ik afzakte en dat ik hulp nodig had. Dankzij God (of Google?) vond ik Ready For Change op het internet. Ik belde en kon 2 weken later naar de kliniek. De zwaarste en mooiste maand van mijn leven brak aan. Voor het eerst in tien jaar heb ik gehuild: heerlijk! De mensen in de kliniek leerden me weer wat gevoel is, nadat ik alle gevoelens had onderdrukt met drugs. Ze leerden me wat mijn persoonlijke zwakke plekken zijn en hoe ik daar mee om kon gaan zonder naar de fles te grijpen. En ze brachten me naar de bijeenkomsten van onder meer de AA. Voor het eerst leerde ik andere verslaafden kennen. Die zagen er net zo gewoon uit als ik, wie had dat gedacht! Ik ben nu twee weken uit de kliniek van Ready For Change en het leven is mooier dan ooit. Als ik stress weet ik hoe ik dat te lijf kan gaan. En als dat niet lukt, zijn er mensen die ik kan bellen. En ik werk aan mijn toekomst met het Minnesota 12 stappen programma. Dit programma is nog vrij onbekend in de verslavingszorg. Maar ‘de twaalf stappen’ werken echt.  Ik ben een nieuw leven begonnen. Ik hoef niet meer elke dag te ‘overleven’ maar ik leef echt, elke dag weer. Het is soms niet makkelijk, maar alle begin is nou eenmaal moeilijk.